Οι δυναμικές της χειραφέτησης
στο Αυτόνομο Στέκι.
Παρουσίαση του βιβλίου τη Δημήτρη Αργυρού
το Σάββατο 6 Φλεβάρη στις 19:00.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο συγγραφέας και ο Νίκος Τζ. Σέργης.

βιβλιοπαρουσιαση Αργ

Posted in 9. Άλλων | Leave a comment

Ρεμπέτικο γλέντι για τα δικαστικά έξοδα του Πέτρου Καπετανόπουλου, Κυριακή 7 Φλεβάρη, 14:00.

Δικάζεται ένας άνθρωπος που δεν κοίταξε την πάρτη του.

Ρεμπέτικο γλέντι με τους ΓΙΑΒΑΣ ΓΙΑΒΑΣ
για τα δικαστικά έξοδα του Πέτρου Καπετανόπουλου
την Κυριακή 7 Φλεβάρη από τις 14:00 και για όσο αντέξουμε.

γλεντι πετραν

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Πέτρο Καπετανόπουλο.

Posted in 9. Άλλων | Leave a comment

Τι θα κάνουμε όταν τα σύνορα κλείσουν;

μετ

Του Benjamin Julian.

(Ο Μπέντζαμιν Τζούλιαν είναι ένας από τους χιλιάδες εθελοντές που στέκονται αλληλέγγυοι στους πρόσφυγες στο μακρύ ταξίδι τους.
Στις 21 Γενάρη δημοσίευσε στο refugeetrail.wordpress.com 
το κείμενο που ακολουθεί).

Μαγειρεύουμε σούπες, διανέμουμε κουβέρτες, δίνουμε πληροφορίες, ζεστασιά, τροφή και ελπίδα. Κάποιες φορές περνάμε καλά, κάποιες άλλες ζούμε τραγωδίες. Προσπαθούμε να δώσουμε ανθρώπινο πρόσωπο στη βαλκανική οδό των προσφύγων. Είναι έντονο, μια εμπειρία που σε ανταμείβει, ανεκτίμητη. Η υποστήριξη είναι συγκλονιστική, είναι ωραίο να βλέπεις την αλληλεγγύη να ξεδιπλώνεται. Αλλά φοβάμαι ότι είμαστε σε λάθος δρόμο.

Όσο εμείς βοηθάμε και σώζουμε ζωές επί τόπου, οι πολιτικοί εκεί ψηλά στους γυάλινους πύργους των Βρυξελλών δουλεύουν σκληρά για να ξεπεράσουν τις διαφορές τους, ώστε να περιορίσουν, να ρυθμίσουν, να κλείσουν και να επιβραδύνουν την άφιξη των ξένων στην Ευρώπη. Και το κάνουν με όπλο την άγρια γραφειοκρατία, με τα παλιρροϊκά κύματα της ιστορίας να τους κινούν προς τα εμπρός, χτυπώντας τα κινήματα στήριξης αλλά και τους επισκέπτες στην ήπειρό μας, διαλύοντας την αλληλεγγύη, απομονώνοντας τους πρόσφυγες από εμάς και την κοινωνία.

Οι μετανάστες βήμα προς βήμα τοποθετούνται μακριά, σε καταυλισμούς και φυλακές, σε καραντίνα σαν να είναι ασθένεια, για να προστατευτεί η Ευρώπη από τη μόλυνση. Αυτό είναι το ωμό πρόσωπο της γραφειοκρατίας και της τάξης, της ρύθμισης και της απομόνωσης, και δεν ανέχεται καμιά ανεξάρτητη στήριξη, καμιά ανεξάρτητη ενημέρωση, καμιά ανεξάρτητη επαφή.

Διαβάστε τη συνέχεια στο aplotaria.gr .

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

    Η Αυτοδιαχειριζόμενη Δανειστική Βιβλιοθήκη στο Αυτόνομο Στέκι  αναζητά:

  • Χαλιά ή μοκέτες για να ζεστάνουμε το χώρο
  • Θερμαντικό σώμα (π.χ. ηλεκτρικό καλοριφέρ, θερμοπομπός) για να ζεστάνουμε τους εαυτούς μας
  • Αφυγραντήρα για να τελειώνουμε με την υγρασία και
  • Φωτιστικό δαπέδου για ατμόσφαιρα

Για επικοινωνία: advas@espiv.net

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

βθηκη_crop

Posted in 6. Βιβλιοθήκη | Leave a comment

«Δεν μ’ αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό»: στοιχεία για το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα.

om

του Σωτήρη Λυκουργιώτη.

Με αυτό τον στίχο ξεκινά ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου ένα τραγούδι αναφοράς στον αναρχικό ήρωα της ταινίας των αδελφών Ταβιάνι Ο Σαν Μικέλε είχε έναν κόκκορα. Στην ταινία οι Ταβιάνι επιχειρούν να αφηγηθούν την ιστορία τού Τζούλιο Μανιέρι, ενός φλογισμένου επαναστάτη, που μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα κολλεκτιβοποίησης σε ένα μικρό χωριό, οδηγείται στην ισόβια απομόνωση. Όταν μετά από δέκα χρόνια έρχεται σε επαφή με νέους αγωνιστές διαπιστώνει πως τόσο ο ίδιος όσο και οι ιδέες τους έχουν πια ξεχαστεί. Η ιστορία τού Τζούλιο μοιάζει λίγο με τη μοίρα των αναρχικών στην Ελλάδα.

Η «Άνοιξη των Λαών» του 1848, που συγκλόνισε τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και οδήγησε τους Μαρξ και Ένγκελς να γράψουν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, είχε και κάποιες παράπλευρες συνέπειες που αφορούν την ελληνική κοινωνία. Μετά την καταστολή των εξεγέρσεων στις ιταλικές πόλεις μεγάλος αριθμός καταδιωκόμενων ριζοσπαστών καταφεύγει στην ελληνική επικράτεια. Έτσι, την εποχή που ο Μπακούνιν στήνει οδοφράγματα στην Δρέσδη, μερικοί ομοϊδεάτες του ξεκινούν το έργο των σοσιαλιστικών ιδεών στην ελληνική κοινωνία. Για μερικές δεκαετίες, και παρά την πρωτοφανή καταστολή, οι αναρχικοί πρωταγωνιστούν τόσο στους κοινωνικούς αγώνες (σταφιδική κρίση, στάσεις, εξεγέρσεις) όσο και στην οργάνωση του πρώιμου εργατικού κινήματος. Μετά όμως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κυρίως μετά την ισχυροποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος στα απόνερα της Οκτωβριανής Επανάστασης, το ελευθεριακό ρεύμα σταδιακά εγκαταλείπει το προσκήνιο. Όταν επανεμφανίζεται σχεδόν 50 χρόνια μετά, στο τέλος της δικτατορίας, είναι πια ξένο σώμα για την ελληνική κοινωνία.

Διαβάστε τη συνέχεια στο e-dromos.gr .

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

Υπερασπιζόμαστε τον Πέτρο Καπετανόπουλο! Παρασκευή 12/2, 10:00 στο μονομελές εφετείο Αθήνας.

Δικάζεται ένας άνθρωπος που δεν κοίταξε την πάρτη του
Μαζί του όλοι εμείς ενάντια στην αστυνομική βία
και την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης .

Υπερασπιζόμαστε τον Πέτρο Καπετανόπουλο!

d3e65833-e5ff-400f-8d1b-62af1a74e89b (1)

Παρασκευή 12 Φλεβάρη, 10:00 στο μονομελές εφετείο Αθήνας.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Πέτρο Καπετανόπουλο.

Posted in 9. Άλλων | Leave a comment

Ρεμπέτικο γλέντι του ΣΜΕΔ το Σάββατο 30/1, 21:30.

Ρεμπέτικο γλέντι οικονομικής ενίσχυσης
με τους ΤΕΚΕΡΩΣ (τραγούδια του τεκέ και του έρωτα)
το Σάββατο 30 Γενάρη από τις 21:30.

ΣΜΕΔ

Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών, smed.gr

Posted in 9. Άλλων | Leave a comment

Η κατάθλιψη των αριθμών.

arΑπό τον Ευγένιο Αρανίτση.

Aυτό για το οποίο δεν μιλούν οι στατιστικές είναι όλες εκείνες οι λησμονημένες δυνατότητες, κάτω απ’ τον αστερισμό των οποίων είχαμε κάποτε αγαπήσει τη θλίψη μας, την τρυφερή, ευαίσθητη, πνευματώδη και μυστικοπαθή θλίψη.

Ανάμεσα σε όλα τα θεάματα που κυριαρχούν στη σφαίρα του μεταμοντέρνου σύμπαντος, κανενός η πραγμάτευση δεν είναι πιο παραπειστική απ’ ό,τι αυτή της κατάθλιψης. Όσο πλησιέστερα βρίσκονται οι άνθρωποι στη διαπίστωση πως η κατάθλιψη προσβάλλει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σχεδόν τους πάντες, κάτι που θα τους επέτρεπε να συμπεράνουν την ενοχή του συνολικού τρόπου ζωής της εποχής μας, τόσο πιο απόμακρος και τεχνητός καταλήγει ο χειρισμός των περίφημων «δεδομένων» που την αφορούν: εφόσον, σου λέει, διαγνώστηκες με κατάθλιψη, τι πιο παρήγορο απ’ το να υπολογίζεις τον εαυτό σου σαν μια τυχαία μονάδα σ’ ένα στατιστικό αποτέλεσμα! Σπεύδοντας κανείς στο ραντεβού με τους αριθμούς, αποφεύγει, παρεμπιπτόντως, και το ενδεχόμενο κάποιας υπερβολικά αγέρωχης δυσπιστίας απέναντι στην πανάκεια των φαρμάκων. Ως επακόλουθο των παραπάνω, η αυταπάτη σύμφωνα με την οποία αιχμαλωτίζει κανείς τη σημασία του πράγματος, εφόσον συλλάβει τη στατιστική του συμπεριφορά, ποτέ δεν απόλαυσε τόσες τιμές, όσες με την τάχα επιστημονική εμβάθυνση στα στεγανά της συγκεκριμένης παθολογίας: αξιοποιώντας την αρωγή της στατιστικής, η επιστήμη περνάει στην αντεπίθεση, σαρώνοντας, πολύ αμερικανικά, όλες τις υποψίες περί βαθύτερων ιστορικών αιτιών, μαζί με τις ιδέες που εξαρτώνται από ένα τέτοιο σκανδαλώδες βάθος, οπότε εξελίσσεται με τη σειρά της σ’ ένα πνευματικό σύμπτωμα της ίδιας εκείνης αρρώστιας στην οποία καλείται να παράσχει τις πρώτες βοήθειες. Δειγματοληπτικά μιλώντας, τέτοιο κρούσμα ήταν το ντοκιμαντέρ με τον πομπώδη τίτλο The Sad People Factory – Κατάθλιψη: H σιωπηλή επιδημία που πρόβαλλε η ΕΡΤ, προϊόν γερμανοϊαπωνικού κυρίως ενδιαφέροντος, όπου η προσοχή εστιάστηκε αποκλειστικά στους δείκτες, στα ποσοστά, στους συσχετισμούς, στις στατιστικές καμπύλες και στα ερωτηματολόγια, εν ολίγοις σε οτιδήποτε εκτός απ’ την ουσία του ζητήματος. Για να μη μακρηγορώ, κανείς δεν έδειξε να γνωρίζει πως η κατάθλιψη αποτελούσε σήμερα την αλήθεια μας γιατί, απλούστατα, η αλήθεια ήταν καταθλιπτική.

Έτσι, ο Σεκάρ Σαξένα, διευθυντής του Τμήματος Ψυχικής Υγείας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ο Ούλριχ Χέγκερλ, διευθυντής του ψυχιατρικού τμήματος στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, ο δρ. Ζερόμ Γουέικφιλντ του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο δρ. Άλεν Φράνσες, πρόεδρος της ομάδας εργασίας DSM-IV και οι υπόλοιποι διαπρεπείς τιτλούχοι, όλοι υπαινίχθηκαν ή διακήρυξαν ανοιχτά τη βλακώδη πεποίθηση ότι η κατάθλιψη υπήρχε ανέκαθεν, με τη διαφορά ότι, τώρα, είχαν βελτιωθεί θεαματικά τα συστήματα διάγνωσης! Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Στιβς Ντεμαζέ, φιλόσοφος της Φυσικής, ισχυρίστηκε περίπου ότι η κατάθλιψη (δεν υφίσταται αλλά) είναι μόνο μια μεθόδευση, ώστε να νομιμοποιείται κανείς να ομολογεί ότι αισθάνεται θλίψη! Πάντως, το γιατί να είναι, αίφνης, απελπιστικά κατηφείς 400 εκατομμύρια πολίτες στις λεγόμενες προηγμένες δυτικές χώρες δεν φαίνεται να προβληματίζει τον σοφό καθηγητή. Για να το πούμε χωρίς περιστροφές, εκείνο που σταθερά αποσιωπάται εδώ είναι ότι, προφανώς, κάτι τόσο δυσοίωνο όσο το «σύνδρομο της στάχτης», όπως ονόμασαν την έλλειψη ζωτικότητας που προσβάλλει τα μεσαία και ανώτερα στελέχη επιχειρήσεων στις ΗΠΑ, ισοδυναμεί με τα σήματα της θανατηφόρου αδιαφορίας και εξάντλησης που στέλνει επίμονα η κοινωνία στον εαυτό της, ειδοποιώντας για την κατάρρευση των φυσικών και πολιτισμικών αντιστάσεων στην αλλοτρίωση και στη διαρκή αιμορραγία του νοήματος απ’ τα πράγματα. Καταθλιπτικοί είμαστε λίγο-πολύ όλοι, με την έννοια ότι πάψαμε να αντιδρούμε σ’ αυτό που συμβαίνει γύρω μας, και με το οποίο έχουμε πια αμετακλήτως εξοικειωθεί, συνθηκολογώντας με τις τρομώδεις αλήθειες και απογοητεύσεις του καταναλωτικού μηδενισμού και των προσποιήσεων που απλώνονται σαν ένας μόνιμος ίσκιος πάνω απ’ τις φωτεινές σημασίες της ανθρώπινης περιπέτειας, σημασίες όπως ήταν η αγάπη, ο έρωτας, η ευσπλαχνία, η πρωτοτυπία ή ο λυρισμός. Διότι αυτό για το οποίο δεν μιλούν οι στατιστικές είναι όλες εκείνες οι λησμονημένες δυνατότητες, κάτω απ’ τον αστερισμό των οποίων είχαμε κάποτε αγαπήσει τη θλίψη μας, την τρυφερή, ευαίσθητη, πνευματώδη και μυστικοπαθή θλίψη, τη θλίψη που νιώθαμε ενστικτωδώς στη διαπίστωση ότι ο χαρακτήρας των προσώπων και των καταστάσεων που συναντούσαμε στη ζωή μας ήταν πάντοτε αποχαιρετιστήριος – με δυο λόγια, τη σχεδόν απόκοσμη θλίψη των δειλινών του καλοκαιριού, αυτήν που εναντιωνόταν στην κατάθλιψη και που ακόμη σήμερα την περιμένουμε να επιστρέψει από τους θρύλους της παιδικής μας ηλικίας και να μεταμορφωθεί σε δίδαγμα.

(Αναδημοσίευση από lifo.gr)

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

Δανία -Ναζιστική Γερμανία: ένα τσιγάρο δρόμος…

Η Δανία ψηφίζει για την κατάσχεση τιμαλφών
και μετρητών από τους πρόσφυγες.

stop

του Παύλου Κιρκασίδη.

Θέμα χρόνου είναι τελικά, και όπως όλα δείχνουν, η υλοποίηση από πλευράς της Δανικής Κυβέρνησης να κατάσχει μετρητά και αντικείμενα αξίας από τους πρόσφυγες που καταφθάνουν στη χώρα και παρά τις διεθνείς επικρίσεις που αντιμετωπίζει για το συγκεκριμένο μέτρο, το οποίο, σύμφωνα με αμερικανική εφημερίδα, «παραπέμπει ευθέως σε πρακτικές της ναζιστικής Γερμανίας».

Η σχετική αναφορά που εδώ και αρκετές ημέρες είχε κάνει τον γύρο του διαδικτύου και έμοιαζε περισσότερο με ένα ακόμη κακόγουστο «hoax» σαν τα χιλιάδες που, κατά καιρούς, κυκλοφορούν, είναι πλέον θέμα λίγων ημερών να αποτελέσει νόμο του κράτους της Δανίας, ενταγμένο μέσα στο συνολικό μεταναστευτικό νομοσχέδιο που θα σταλεί σε κοινοβουλευτική επιτροπή για να συζητηθεί στις 21 Ιανουαρίου και να υποβληθεί προς ψήφιση στις 26 του ίδιου μήνα.

Η εξαιρετικά εύθραυστη δεξιά κυβέρνηση του Ράσμουσεν που, έχοντας μόνο 34 από τις 179 έδρες της Βουλής της Δανίας, στηρίζεται κυρίως από το ακροδεξιό DF, γνωστό για τις σκληρές θέσεις του κατά προσφύγων και μεταναστών, παρά τις, σε επίπεδο ρητορείας, «διαφοροποιήσεις» του, δείχνει να συντάσσεται τελικά με το «μέτρο», καθορίζοντας μάλιστα την προηγούμενη εβδομάδα και το μέγιστο ποσόν το οποίο ο κάθε πρόσφυγας θα δικαιούται να κρατά, το οποίο θα ξεκινά από τις 3.000 κορώνες (402 ευρώ) και θα φτάνει το μέγιστο των 10.000 δηλαδή 1.340 ευρώ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο thepressproject.gr .

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

Μίνι εργασιακός οδηγός: Αλήθειες και εργοδοτικοί μύθοι για το εργασιακό καθεστώς στις ΜΚΟ.

ΣΒΕΜΚΟ

Εξαρτημένη εργασία ή εργολαβία και μίσθωση έργου;
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στο χώρο των ΜΚΟ, ολοένα και συχνότερα, η απασχόληση εργαζομένων με αυτασφάλισή τους στον ΟΑΕΕ, σαν να επρόκειτο για εργολάβους.
Τι ισχύει:
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, υποκρύπτεται σχέση εξαρτημένης εργασίας. Όταν ο/η εργαζόμενος/-η παρέχει την εργασία του/της υπό τις εντολές και οδηγίες του εργοδότη ως προς το χρόνο, τον τόπο και τον τρόπο παροχής, η εργασία είναι εξαρτημένου χαρακτήρα, ανεξαρτήτως της τυπικής συμβατικής σχέσης με τον εργοδότη.
Παράδειγμα: πλήρης ή μερική απασχόληση σε τόπο και χρόνο που ορίζει ο εργοδότης, κατά την οποία δεν ενδιαφέρει το αποτέλεσμα (λ.χ. εξυπηρέτηση συγκεκριμένου αριθμού ωφελούμενων ή παρακολούθηση ορισμένου πληθυσμού ορνιθοπανίδας), αλλά η ίδια η διαθεσιμότητα και παροχή της εργασίας.
Ο/η εργαζόμενος/η θα πρέπει να ασφαλίζεται στο ΙΚΑ, να λαμβάνει επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα, αδείας, λοχείας κ.λπ., καθώς και τις άδειες και την αποζημίωση απόλυσης, που προβλέπονται από το νόμο.
Tι δεν ισχύει:
Κανείς χρηματοδότης δεν επιβάλλει στη διοίκηση της ΜΚΟ συγκεκριμένο τύπο συμβάσεων με τους εργαζομένους. Αντίθετα, όλοι οι χρηματοδοτικοί οργανισμοί απαιτούν από τη συμβαλλόμενη ΜΚΟ τη συμμόρφωσή της με την εργατική και ασφαλιστική νομοθεσία.
Η αυτασφάλιση στον ΟΑΕΕ δεν «εξυπηρετεί» τους εργαζομένους. Εξυπηρετεί αποκλειστικά τον εργοδότη, που προτιμά αναλώσιμους εργαζoμένους, τους οποίους μπορεί να απολύει όποτε θέλει, χωρίς αποζημίωση ή άλλες υποχρεώσεις

Τίτλος κτήσης (πρώην «απόδειξη επαγγελματικής δαπάνης»).
Προβλέπεται για άτομα που δεν είναι υπόχρεα τήρησης βιβλίων και στοιχείων και παρέχουν τις υπηρεσίες τους περιστασιακά  και όχι συστηματικά σε έναν εργοδότη. Επιπλέον, εκδίδεται από τον τελευταίο για αμοιβή έως 10.000 ευρώ. Για να θεωρείται μη συστηματική, η εργασία θα πρέπει να παρέχεται έως δύο φορές ανά εξάμηνο. Συχνή απασχόληση με αυτό το καθεστώς συνιστά απλώς ανασφάλιστη -και παράνομη- εργασία.

Συμβάσεις ορισμένου αντί αορίστου χρόνου.
Από την πλειονότητα των ΜΚΟ προτιμώνται οι συμβάσεις μίσθωσης έργου για ορισμένο χρόνο, αντί συμβάσεων αορίστου χρόνου.
Τι ισχύει:
Στην πραγματικότητα, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, σε σύνδεση με κάποιο πρόγραμμα χρηματοδότησης, εξυπηρετούν μόνο την εκταμίευση της εκάστοτε δόσης. Συχνά, οι διαδοχικές συμβάσεις μίσθωσης έργου συνιστούν μία ενιαία σύμβαση αορίστου χρόνου, καθώς οι εργαζόμενοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της οργάνωσης (παρέχουν δηλαδή πάντα τις ίδιες υπηρεσίες ανεξαρτήτως του προγράμματος στο οποίο απασχολούνται).
«Διαδοχικές» θεωρούνται οι συμβάσεις μεταξύ του ίδιου εργοδότη και του ίδιου εργαζόμενου, με τους ίδιους ή παρεμφερείς όρους εργασίας, όταν δε μεσολαβεί μεταξύ τους χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 45 ημερολογιακών ημερών.
Πώς κατοχυρώνεται: συνεχόμενη εργασία στον ίδιο εργοδότη, για τουλάχιστον δύο χρόνια, ανεξαρτήτως του αριθμού ανανεώσεων των συμβάσεων, ή τρεις τουλάχιστον ανανεώσεις συμβάσεων πέραν της αρχικής.

Διαβάστε τη συνέχεια του εργασιακού οδηγού για εργαζομένους σε ΜΚΟ στο svemko.espivblogs.net

Posted in 8. Υλικό Ομάδων στο Στέκι | Leave a comment