Τετάρτη 9/7 η Συλλογική Κουζίνα της Τετάρτης κάνει το τελευταίο της μαγείρεμα εν όψει θέρους..

Η Συλλογική Κουζίνα της Τετάρτης δεν ξέρει αν θα πάει διακοπές
αλλά θα σβήσει τα γκάζια της …

Αυτή την Τετάρτη, 9 Ιούλη, η κουζίνα μας θα κάνει το τελευταίο
εν όψει θέρους μαγείρεμα τις γνωστές ώρες 
(14.30 μαγειρεύουμε, κατά τις 17.30 συντρώγουμε και μέχρι τις 20.00 συμμαζεύουμε).
Αν υπάρξει διάθεση λέμε ν’ αράξουμε σε μετά-κουζινικό καφενείο.

Κι από Σεπτέβρη επιστρέφουμε στις κατσαρόλες και στα τσετζερέδια μας, γύρω από το τραπέζι μας, εκεί  που οι «πολιτικές» συνταγές γεννούν εδώ και κάποια χρόνια συν-τροφικούς δεσμούς…

Posted in 7. Κουζίνες | Leave a comment

Να υπερασπιστούμε τον αγώνα της ΒΙΟ.ΜΕ!

Συγκέντρωση την Τετάρτη 2/07, 18-21:00 στο πεζόδρομο της Κοραή
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας 8/07, 11:00 στο Υπουργείο Εργασίας, Σταδίου 29

drasi biome

Posted in 9. Άλλων | Leave a comment

Ποτέ δουλειά την Κυριακή!

κυριακή

Posted in 9. Άλλων | Leave a comment

Με αφορμή τη Ν. Φιλαδέλφεια: Κρατικοδίαιτος, μαφιόζικος καπιταλισμός.

του Κ. Μαραγκού.

Μπορεί οι εγκάθετοι του Μελισανίδη να μην πήραν τον Δήμο Ν. Φιλαδέλφειας όπως έγινε στον Πειραιά με την παράταξη του Μαρινάκη ή στο Βόλο με τον Μπέο, αλλά όπως φαίνεται υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επιβάλει κανείς τη θέλησή του, ειδικά όταν πρόκειται για μαφίες που ξέρουν καλά τα κατατόπια. Σε αντίθεση φυσικά με όσα ισχυρίζεται η κυβέρνηση Σαμαρά και τα παπαγαλάκια της, το πάρτι σε βάρος της δημόσιας περιουσίας συνεχίζεται ακάθεκτο με τα κοράκια να νομοθετούν (βλέπε Νέο Ρυθμιστικό Αττικής) προκειμένου η λεηλασία να συνοδεύεται και με το γράμμα του νόμου.
(…………………………………………………………………………………………………………….)

Η υπόθεση της Ν. Φιλαδέλφειας και του γηπέδου της ΑΕΚ, μαζί με όλες τις σχετικές μπίζνες που λαμβάνουν παράλληλα χώρα, δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις. Αποτελούν το λύδια λίθο ενός νέου καπιταλιστικού μοντέλου, με το κεφάλαιο να αναζητά αποδόσεις καθαρά από το πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας και των δημόσιων αγαθών. Είναι προφανές ότι η απόλυτη υπαγωγή του δημόσιου χώρου στο κεφάλαιο, αντιστοιχεί και σε νέες μορφές πολιτικής διαμεσολάβησης……………………

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

Σχετικά με την επίθεση που δέχτηκε ο κοινωνικός χώρος της Στρούγκας την Παρασκευή 20/06/2014

Μία μικρή ανακοίνωση από το blog της Κατάληψης Στρούγκα.

vadal_strougka_1

Χθες το απόγευμα, μετά τη βίαιη διάλυση της προσυγκέντρωσης του Συντονιστικού Κατοίκων Ν.Φιλαδέλφειας-Ν.Χαλκηδόνας και γύρω περιοχών έξω από το δημαρχείο από τραμπούκους οπαδούς της ΑΕΚ, μερικές δεκάδες απ’ αυτούς βανδάλισαν επί τη ευκαιρία τον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο της “Στρούγκας”. Λίγο αργότερα, κι αφού ένα πλήθος αλληλέγγυου κόσμου είχε μαζευτεί γύρω απ’ το χώρο, συζητώντας ό,τι είχε προηγηθεί, γύρω στους 30 τραμπούκους επανήλθαν επιτιθέμενοι στο πλήθος, επιδίωξαν να εισβάλλουν στο χώρο και έστειλαν στα νοσοκομεία ανθρώπους με ανοιγμένα κεφάλια και συντριπτικά κατάγματα, ενώ έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή άλλων πετώντας πέτρες, βόμβα μολότοφ κά. Επειδή πολλά ανακριβή γράφονται από χθες περί γεγονότων, αριθμών και προθέσεων, δηλώνουμε ότι θα επανέλθουμε αργότερα με αναλυτικότερη τοποθέτηση. Ως τότε, θέλουμε να πούμε μόνο ότι, όπως λέει κι ο ποιητής, κάποτε “έρχεται η στιγμή ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις”. Στην περίπτωσή μας, η στιγμή αυτή έχει φτάσει.

Posted in 9. Άλλων | Leave a comment

Aφίσα για τα γυναικεία πρότυπα ομορφιάς από την ομάδα γυναικών ενάντια στις νέες πειθαρχήσεις miγαδα.

afisa-omorfia

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

Σκέψεις για την τροφή, τροφή για σκέψεις, θερμιδική ενέργεια για δράση!

kouzina_τετάρτης_βιβλίο

H οικονομική κρίση που βιώνουμε φέρνει στα όρια της εξαθλίωσης μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού και αποκαλύπτει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις μεθόδους αύξησης της κερδοφορίας και υπέρβασης των – εγγενών προς τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και ανάπτυξης- κρίσεων.

Πρόκειται για την ωμή εφαρμογή εκ μέρους των κυρίαρχων της κοινωνικής ευγονικής που ποτέ δεν έλειψε από τα συρτάρια των σχεδιασμών της οικονομικής και πολιτικής ελίτ που ασκεί την εξουσία. Σ’ αυτή τη γη δεν χωράμε όλοι. Κάποιοι-πολλοί- περισσεύουν, αποτελώντας ένα φορτίο που ο καπιταλισμός θεωρεί ζημιογόνο και, ως τέτοιο, ασύμφορο στην αναπαραγωγή του.

Αν δούμε την ιστορία της ανάπτυξης του καπιταλισμού όχι μόνο στα στενά όρια της ευρώπης και της βόρειας αμερικής, διαβάζουμε τις σελίδες μιας αέναης γενοκτονίας λαών που καταδικάστηκαν σε οικονομικές εξαρτήσεις, λεηλασία των φυσικών τους πόρων, αρρώστιες, λιμοκτονίες, πολέμους. Έφτασε η ώρα αυτό το μοντέλο να εισαχθεί και στη γηραιά ευρώπη, αρχής γενομένης από τις παρυφές της, τις νότιες και ανατολικές «επαρχίες» της. Ο νεοφιλελευθερισμός, αυτή η άγρια καπιταλιστική λεηλασία της φύσης και της ζωής μας έχει πολύ συγκεκριμένες στρατηγικές, επιδιώξεις και νομοθετικά και εκτελεστικά επιτελεία για να υλοποιηθούν οι πολιτικές και οικονομικές επιλογές των κυρίαρχων.

Σε τέτοια λοιπόν συγκυρία ξεδιπλώνονται μια σειρά από κινήσεις που μεταβάλλουν συθέμελα –ανάμεσα στα υπόλοιπα πεδία- τους όρους ύπαρξης και επιβίωσης των φτωχών και φτωχοποιούμενων κομματιών της ελληνικής επικράτειας.

Κομβικό αναδεικνύεται, όπως είναι φυσικό, το θέμα της τροφής. (…………………………………………………………………………………………………..)
Διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου της Συλλογικής Κουζίνας της Τετάρτης.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ,
ιούνης 2014

Posted in 7. Κουζίνες | Leave a comment

Μαρξισμός – Αναρχισμός: Διασταυρώσεις και διαλεκτικές υπερβάσεις

marx_bakunin

Όπως κι αν τοποθετείται κανείς απέναντι στον μαρξισμό και τον αναρχισμό, δεν μπορεί να μην αναγνωρίζει ότι οι ιστορικές κοινωνικές συνθήκες που γέννησαν αυτά τα ρεύματα και τα οδήγησαν στις κορυφαίες πρακτικές εκφράσεις τους έχουν αλλάξει δραματικά. Ο σύγχρονος καπιταλισμός, αν και παραμένει καπιταλισμός και από μια άποψη αποκτά σήμερα την πιο “καθαρή” μορφή του, είναι πολύ διαφορετικός από τον καπιταλισμό της βιομηχανικής επανάστασης και της πρώιμης αστικοποίησης των κοινωνιών που αποτέλεσε την ιστορική φύτρα των παραδοσιακών επαναστατικών ρευμάτων.

Ο καπιταλισμός της αναπτυσσόμενης μαζικής βιομηχανικής παραγωγής, των αναδυόμενων εθνών-κρατών, των συμπαγών και σταθερών κοινωνικών τάξεων και ταυτοτήτων, για να αναφέρουμε μόνο ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά, έχει δώσει τη θέση του, τουλάχιστον στην αναπτυγμένη Δύση, σε έναν μεταφορντικό γνωσιακό καπιταλισμό ευέλικτης, δικτυωμένης παγκόσμια, “άυλης” παραγωγής, με την έννοια ότι η υλική παραγωγή, που προφανώς εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση της οικονομίας, υπάγεται όλο και περισσότερο και εξαρτάται από αυτό που ο Μαρξ περιέγραφε ως “γενική διάνοια”, δηλαδή τις γενικές διανοητικές, συναισθηματικές και επικοινωνιακές δυνάμεις της κοινωνίας. Έχει δώσει τη θέση του σε έναν καπιταλισμό υπερεθνικών ολοκληρώσεων και διεθνικών δικτύων που υπερβαίνουν το έθνος-κράτος, χωρίς να το καταργούν, αλλά πάντως αναδιατάσσοντας το ρόλο του υπό τις ανάγκες και τους μηχανισμούς της διεθνοποίησης του κεφαλαίου. Και έχει επίσης δώσει τη θέση του σε έναν καπιταλισμό κοινωνικής αποδιοργάνωσης που αποδομεί τις τάξεις και ρευστοποιεί τις ταυτότητες, ανατρέποντας με μηχανισμούς επιλεκτικής συμπερίληψης και μαζικού αποκλεισμού τις “σταθερές” των παραδοσιακών κοινωνικών θέσεων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου του Κώστα Χαριτάκη εδώ.

 

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

Ψήφισμα αλληλεγγύης στους εργάτες της ΒΙΟΜΕ

Τα αρπακτικά επιστρέφουν αλλά οι εργάτες της ΒΙΟΜΕ δεν είναι αμνοί…

Το εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ έχει ζωντανέψει μέσα από τον μακροχρόνιο αγώνα των εργατών της.

Αρνήθηκαν στην εργοδοσία το –ελέω καπιταλισμού– δικαίωμά της να τους πετάξει έτσι απλά στο δρόμο. Αποφάσισαν να λειτουργήσουν κάτω από εργατική αυτοδιεύθυνση το εργοστάσιο, για την κοινωνία, μαζί με την κοινωνία και ως αναπόσπαστο κομμάτι της. Απέδειξαν ότι η αυτοοργάνωση και η αυτοδιαχείριση της παραγωγής από αυτούς που τη γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους, τους ίδιους τους εργαζόμενους δηλαδή, δεν είναι ουτοπίες, είναι επιλογές ικανές να ικανοποιούν πλατιές κοινωνικές ανάγκες.

Η εργοδοσία , αυτή που βούλιαξε τη ΒΙΟΜΕ, καταδικασμένη για χρέη προς τους εργαζόμενους και στη σκιά για 2,5 χρόνια, έκρινε πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να βγει στο προσκήνιο: η πολιτική άγριας λεηλασίας που εφαρμόζει η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου δίνει προνομιακό πεδίο δράσης σε τέτοιου είδους «επιχειρηματικές» κλίκες.

Με δικαστική προσφυγή που κατατέθηκε ξαφνικά επιχειρεί την επάνοδό της στη διοίκηση του εργοστασίου με σκοπό να το οδηγήσει σε πτώχευση, να αποφύγει « περιττά» έξοδα (καταβολή χρεών σε εργαζόμενους και ΙΚΑ) και να το εκκενώσει από τους εργάτες και τις παραγωγικές υποδομές του. Να ολοκληρώσει με άλλα λόγια αυτό που αποκαλείται «υγιής επιχειρηματική δραστηριότητα» σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης.

Ο χρόνος ωστόσο δεν δούλεψε για λογαριασμό της: οι εργάτες της ΒΙΟΜΕ δικτυώθηκαν πανελλαδικά με αγωνιζόμενους ανθρώπους και συλλογικότητες, η φωνή και το παράδειγμά τους έχουν ήδη φτάσει παντού κι έχουν συγκροτήσει ένα πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης που δεν θα επιτρέψει να γυρίσουν τα γρανάζια πίσω στην ακινησία και στο ξεπούλημα.

Στα πρόσωπα των εργατών βλέπουμε τους εαυτούς μας, στον αγώνα τους διαβάζουμε τους δικούς μας μικρούς καθημερινούς αγώνες.

Απαιτούμε την απόρριψη της αίτησης της εργοδοσίας που θα εκδικαστεί στις 8 Ιούλη.

Στηρίζουμε τους εργάτες και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά τους να ορίζουν οι ίδιοι τους όρους εργασίας τους (το τι, πώς και γιατί το παράγουν) αλλά και τη ζωή τους.

Η αλληλεγγύη στην αυτοδιαχειριζόμενη ΒΙΟΜΕ είναι αλληλεγγύη ανάμεσα στους φτωχούς, αγωνιζόμενους, αξιοπρεπείς ανθρώπους γι’ αυτό και θα νικήσει!

                                               ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ
IΟΥΝΗΣ 2014

Posted in 0. Προκηρύξεις, έντυπα και εισηγήσεις | Leave a comment

15 Ιουνίου του 1945 ο Άρης Βελουχιώτης, κυκλωμένος από τους διώκτες τους αυτοπυροβολείται και δίνει τέλος στη ζωή του.

Πέμπτη 15 Ιουνίου του 1945 και ο Βελουχιώτης φαίνεται να καταλαβαίνει πως φτάνει το τέλος. Αυτοπυροβολείται και γράφει το ένδοξο τέλος του, με τα ίδια του τα χέρια…Μαζί του στο θάνατο τον συντρόφεψε ο πιστός του αντάρτης, ο Τζαβέλας. Κανείς δεν δικαιούται να υπερηφανευτεί ότι έπιασε ζωντανό, ότι νίκησε ή ότι σκότωσε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ. Tα τρία χρόνια ελευθερίας στα βουνά δεν ήταν όνειρο, αλλά μια υποθήκη για το μέλλον..

Ακολουθεί το ντοκιματερ: Άρης Βελουχιώτης “Το δίλλημα” που παρουσιάζει τα γεγονότα της περιόδου 1941-45 μέσα από την ένοπλη και πολιτική δράση του Άρη Βελουχιώτη.

Posted in 3. Είδαμε και Ακούσαμε | Leave a comment