ΠΡΟΣΟΧΗ!
 Αλλαγή ημερομηνίας της Συνάντησης Διαλόγου & Προβληματισμού με θέμα
“Κοινά, Κοινότητες & Αντικαπιταλιστικές Στρατηγικές”.

Σύντροφοι/ισσες, η ημερομηνία διεξαγωγής της Συνάντησης διαλόγου & προβληματισμού με θέμα “Κοινά, Κοινότητες Αγώνα & Αντικαπιταλιστικές Στρατηγικές” θα μεταφερθεί στις 30 & 31 Μάη. Η αλλαγή αυτή κρίθηκε απαραίτητη μιας και συλλογικότητες διατύπωσαν αυτό το αίτημα προκειμένου να προετοιμαστούν καλύτερα για τις θεματικές που τις ενδιαφέρουν. Επιπλέον, την κυριακή 3 μάη θα είναι ανοιχτά τα μαγαζιά στην αθήνα και θα υπάρχουν κινητοποιήσεις, ενδεχομένως και απεργία στον κλάδο του εμπορίου, δράσεις που πρέπει να στηριχτούν από συλλογικότητες και άτομα.

Επομένως θα παρακαλούσαμε να μας ενημερώσετε ως τις 17/5:

        • για την συμμετοχή σας
        •  για την/τις θεματικές στις οποίες θα θέλατε να πάρετε μέρος (αν αυτό είναι εφικτό στο παραπάνω διάστημα)
        • για το αν υπάρχει ανάγκη φιλοξενίας (για τις συλλογικότητες- άτομα από την επαρχία)

Ακολουθεί η πρόσκληση:

Πρόσκληση συμμετοχής σε Συνάντηση Διαλόγου & Προβληματισμού με θέμα
“Κοινά, Κοινότητες Αγώνα & Αντικαπιταλιστικές Στρατηγικές”

Σύντροφοι/-ισσες,

Το Αυτόνομο Στέκι παίρνει την πρωτοβουλία για την διοργάνωση μιας «Συνάντησης Διαλόγου και Προβληματισμού» με θέμα: «Κοινά, Κοινότητες Αγώνα & Αντικαπιταλιστικές Στρατηγικές». Στόχος μας είναι να ξεκινήσει ένας οργανωμένος διάλογος πάνω στα ζητήματα που έχει ανοίξει ο βαθύς κοινωνικός μετασχηματισμός ο οποίος συντελείται στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία, με την μορφή της κρίσης, με στόχο την ανασύσταση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και την αύξηση της οικονομικής και πολιτικής ισχύος του ως τάξη.

Η πρόσκληση απευθύνεται καταρχάς σε συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στα διάφορα πεδία του κοινωνικού ανταγωνισμού, και δευτερευόντως σε μεμονωμένους συντρόφους. Δεν θέλουμε να κάνουμε ούτε μια σειρά θεωρητικών διαλέξεων, αλλά ούτε και απλώς μια βιωματική παράθεση εμπειριών από την κινηματική μας δραστηριότητα. Στοχεύουμε σε μια οργανωμένη συζήτηση πάνω στα πολιτικά ερωτήματα και διακυβεύματα που ανοίγονται μέσα από αυτή την δράση μας. Δεν υπάρχει καμία πρόθεση να αξιοποιηθεί αυτή η «Συνάντηση» για μια άλλου τύπου πολιτική συγκρότηση ή δικτύωση ανάμεσα στις ομάδες, αφού βλέπουμε αυτή την «Συνάντηση» μόνο ως βήμα πολιτικής συζήτησης, διαλόγου και προβληματισμού.

Για να μπορέσουμε να οργανώσουμε αυτό τον πολιτικό διάλογο αποφασίσαμε να τον διαρθρώσου-με γύρω από τέσσερα ξεχωριστά θεματικά τραπέζια:

«Αγώνες μέσα και έξω από την εργασία»

«Αγώνες ενάντια στις περιφράξεις για την επανανοηματοδότηση των κοινών»

«Δομές Κοινωνικής Αλληλεγγύης και κοινωνικός αποκλεισμός»

«Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία, προς έναν άλλο τρόπο παραγωγής»

Πάνω στις θεματικές θεωρήσαμε σκόπιμο να θέσουμε κάποιους άξονες ερωτημάτων- ζητημάτων που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν βοηθητικά για την συζήτηση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να τεθούν και άλλοι τέτοιοι άξονες από τους συμμετέχοντες (οι άξονες της κάθε θεματικής επισυνάπτονται).

Στα τραπέζια εργασίας θα δοθεί προτεραιότητα στις τοποθετήσεις των συλλογικοτήτων- ατόμων, που θα έχουν δηλώσει συμμετοχή (10′ τοποθετήσεις, 5΄ δευτερολογίες) και σε δεύτερο χρόνο στις παρεμβάσεις ατόμων ή συλλογικοτήτων που θα έρθουν ως παρατηρη-τές.

Θα προσπαθήσουμε η διεξαγωγή των τραπεζιών εργασίας να μην είναι παράλληλη ώστε να υπάρξει η δυνατότητα συμμετοχής σε όσα επιθυμεί η κάθε συλλογικότητα ή άτομο.

Ο χρόνος διεξαγωγής του φόρουμ είχε αρχικά προσδιοριστεί για το Σαββατοκύριακο 2-3 Μάη αλλά λόγω αιτημάτων μεταφέρθηκε στο Σαββατοκύριακο 30-31 Μάη. Ο χώρος διεξαγωγής θα είναι το Αυτόνομο Στέκι στα Εξάρχεια (Ζωοδόχου Πηγής 95-97 & Ισαύρων).

Θα παρακαλούσαμε να μας ενημερώσετε ως τις 17/5:

  • για την συμμετοχή σας
  • για την/τις θεματικές στις οποίες θα θέλατε να πάρετε μέρος (αν αυτό είναι εφικτό στο παραπάνω διάστημα)
  • για το αν υπάρχει ανάγκη φιλοξενίας (για τις συλλογικότητες- άτομα από την επαρχία)

Για παραπάνω πληροφορίες και αποστολή του φακέλου με:

  • Τους άξονες των θεματικών τραπεζιών εργασίας.
  • Ένα κείμενο με τίτλο «Κοινά, Κοινότητας Αγώνα & Αντικαπιταλιστικές Στρατηγικές», το οποίο αποτελεί την καταγραφή του προβληματισμού στο εσωτερικό της συλλογικότητας του Αυτόνομου Στεκιού πάνω στα θέματα της «Συνάντησης». Το κείμενο αυτό δεν είναι ένα καταληκτικό κείμενο, αλλά ανοίγει την συζήτηση. Επομέ-νως δεν δίνει απαντήσεις, ούτε κλείνει την συζήτηση με μια κατάφαση. Δεν έχει την λειτουργία ενός «προγραμματικού κειμένου», αλλά του εναύσματος του διαλόγου.
  • Μια συνοπτική εισήγηση του παραπάνω κειμένου, έτσι όπως αυτό παρουσιάστηκε στο τραπέζι εργασίας που οργάνωσε το Αυτόνομο Στέκι στο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας τον Οκτώβρη του 2014.

επικοινωνήστε στο e-mail: autonomosteki98@gmail.com

Συντροφικά,
Αυτόνομο Στέκι
Μάρτης 2015

Posted in 4. Εκδηλώσεις | Leave a comment

Εκδήλωση: Η Άγνωστη Γενιά του ’20, Παρασκευή 24/4, 20:30.

Η Άγνωστη Γενιά του ’20:
Ο Δημοσθένης Βουτηράς και οι περιθωριακοί συγγραφείς του μεσοπολέμου.

η αγνωστο γενια 20

Σε όλη τη δεκαετία του ’20 συντελούνται μεγάλες και πρωτόγνωρες αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Πολλοί νέοι της εποχής στρέφονται στη λογοτεχνία και την ποίηση για να εκφραστούν, ανοίγοντας καινούριους δρόμους έξω από τις μέχρι τότε σχολές και κατεστημένα. Οι περισσότεροι, παρά τη μόρφωση ή την αστική τους καταγωγή, επιλέγουν να ανήκουν στον κόσμο του περιθωρίου. Επαναστάτες, ομοφυλόφιλοι, μποέμ, ναρκομανείς, φυματικοί, συνθέτουν ένα σπάνιο μωσαϊκό δημιουργών. Σήμερα, λίγοι απ’ αυτούς (Κόντογλου, Σκαρίμπας, Πολυδούρη, Λαπαθιώτης) είναι ευρύτερα γνωστοί και σχεδόν πάντα αποσπασματικά από την εποχή που τους διαμόρφωσε. Πολλοί άλλοι, μένουν ακόμα στην αφάνεια, μαζί με τα βιβλία, τα στέκια και τα περιοδικά τους, που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά.

Η συζήτηση για την άγνωστη γενιά του ’20 είναι μία ευκαιρία να ανακαλύψουμε την πιο αθώα και γοητευτική εποχή της ελληνικής λογοτεχνίας.

Για το θέμα θα μιλήσει ο Διαμαντής Καράβολας, εκδότης του περιοδικού Ο Φαρφουλάς, στο Αυτόνομο Στέκι, την Παρασκευή 24 Απριλίου 2015, στις 8.30 μ.μ., Ζ. Πηγής 27 και Ισαύρων, Εξάρχεια.

Posted in 4. Εκδηλώσεις | Leave a comment

Η κυβέρνηση του κράτους στον περίβολο και στο εσωτερικό της πρυτανείας, το κόμμα στο δρόμο…

Σημειολογία και πραγματικότητα σε όλο τους το μεγαλείο, καθαρά συναρθρωμένες σε έναν άρρηκτο επί του παρόντος ιστό σαν αυτούς που εμφανίζονται στα σπίτια όταν οι άνθρωποι αποσύρονται από αυτά: στην πορεία ενάντια στις μπίζνες της El Dorado Gold στη Χαλκιδική και στη βία της σύγχρονης αποικιοκρατίας στις παρυφές της γηραιάς ηπείρου, το κράτος ήταν εκεί. Στον περίβολο της πρυτανείας, όπως και στο παρελθόν της ακροδεξιάς κυβέρνησης, οι μονάδες καταστολής, υπερασπιζόμενες το κρατικό μονοπώλιο της βίας, επεδείκνυαν με τρόπο κυνικό πως κι όταν η κυβέρνηση περνά στα χέρια της «αριστεράς», οι ίδιες, ζωντανές ενυλώσεις της συνέχειας του κράτους, παραμένουν σταθερές στην υπεράσπιση του δόγματος νόμος και τάξη, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση έδινε στη βουλή μάχες «εκδημοκρατισμού» του πολιτικού συστήματος με αφορμή το νομοσχέδιο του υπ. δικαιοσύνης.

Το άσυλο, για μια ακόμη φορά, κινήθηκε εντός της διασταλτικής ερμηνείας του και έτσι το κράτος όφειλε να το υπερασπιστεί από εκείνες τις δυνάμεις που το αγαπούν λιγότερο, τώρα που στην κυβέρνηση υπάρχουν άνθρωποι που στο παρελθόν το υπερασπίστηκαν. Οι τελευταίοι έχουν την «ορθή» αντίληψη για τα όριά του και εφόσον δεν μπορούν να πείσουν τους αλληλέγγυους-καταληψίες για την ορθότητά της καταφεύγουν στο ύστατο μέσο: όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος. Κι έτσι από τη χαμένη τιμή της αριστεροφροσύνης παρέμεινε η επιχειρηματολογία πως στην επέμβαση για τη σημερινή εκκένωση «δεν χύθηκε αίμα». Ας αποδώσουμε λοιπόν τα θερμά μας εύσημα που, στους 3 μήνες αριστερής διακυβέρνησης, αυτή κατάφερε να «συγκρατήσει» την ελληνική αστυνομία με «ολίγον» ξύλο, πολλούς τραυματισμούς, πολλά χημικά και αγαστή συνεργασία των δυνάμεών της με τους μπράβους της El Dorado Gold στις Σκουριές (όπου κατά τη δήλωση του συνταγματολόγου πολιτικού προϊστάμενού της έκανε απλώς τη δουλειά της), περιορισμένη χρήση χημικών και κρότου λάμψης στη χθεσινή πορεία, και «υποδειγματική» για τα ελληνικά δεδομένα βαρβαρότητας πρωινή εκκένωση της πρυτανείας στη διάρκεια της οποίας, χάρη στα αριστερά φρονήματα των κυβερνώντων, δεν κακοποιήθηκε κατά το προσφιλές έθος κάποια καταληψίας (και δεν ξεχνάμε βέβαια και το ξύλο που έπεσε σε πορείες ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών).

Από την άλλη η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο δρόμο μαζί με τους υπόλοιπους διαδηλωτές, απέναντι στους οποίους ήταν στημένο το δεύτερο κορδόνι των μπάτσων. Συγχαρητήρια και σ’ αυτήν λοιπόν που σήμερα καταδίκασε την επέμβαση των ΜΑΤ, όταν – αμήχανη ομολογουμένως- συνέχισε το δρομολόγιό της στη χθεσινή πορεία, αντί να ενεργοποιήσει κινηματικά αντανακλαστικά απέναντι στα «κόκκινα» ΜΑΤ: την απαίτηση απόσυρσής τους πριν ξεκινήσει η πορεία. Και -μιας και είναι της μόδας οι στρεψοδικίες- είναι ζήτημα χρόνου να ακουστεί πως αυτό ακριβώς το περιστατικό (όπως και η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής που μετά την καταστολή που δέχτηκε η πορεία στις Σκουριές ζητούσε την αποπομπή του Πανούση) αποτελεί απτή απόδειξη δημοκρατικής λειτουργίας: η κυβερνώσα αριστερά κάνει τις δεξιές μετατοπίσεις της και το κόμμα τής κάνει κριτική «από τ’ αριστερά». Με την επισήμανση φυσικά ότι η «δεξιοποίηση» της κυβέρνησης δεν ανακόπτεται από ανακοινώσεις αλλά από πρακτικές πρωτοβουλίες… Μένει ακόμα η ανακουφισμένη δημοσιοποίηση του γεγονότος ότι στην πρυτανεία δεν είχαμε βανδαλισμούς. «Ευτυχώς» όπως δηλώνουν μικρά και μεγάλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ οι υστερίες των πρυτανικών αρχών και των ΜΜΕ περί καταστροφών στο εσωτερικό της πρυτανείας δεν βρέθηκαν να έχουν βάση, μολονότι ανακοινώθηκε πως η σήμανση θα αποφανθεί για το αν έγινε χρήση ναρκωτικών στον κατειλημμένο χώρο (!).

Αυτά λοιπόν τα ολίγα συμβαίνουν εδώ και 2 εικοσιτετράωρα με εμφανείς τις πολιτικές συμπαραδηλώσεις: η «αριστερή κυβέρνηση διεξάγει διμέτωπο αγώνα και στο εσωτερικό μέτωπο -στα πλαίσια μιας εκβιασμένης ειρήνευσης- δεν πρέπει να δίνονται αφορμές περισπασμού τη στιγμή που η δεξιά σε όλες τις εκφάνσεις της διεξάγει ανηλεή πόλεμο «φθοράς». Για τη συνοχή του κυβερνητικού σχήματος και την αποστομωτική απάντηση σε όσους αμφισβητούν την κυβερνησιμότητά του, αναλαμβάνει τη βρώμικη δουλειά το τέκνο της ΔΗΜΑΡ που σαν κόμμα, από τα γεννοφάσκια του, διέθετε την πιστοποίηση ως «υπεύθυνη» αριστερά (έτσι μάλλον διασώζεται η πολιτική ορθότητα του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ). Η διολίσθηση λοιπόν ακόμα και σε «αδιαπραγμάτευτα», «αξιακά» για την αριστερά ζητήματα έχει ξεκινήσει και προφανώς όσο πιέζεται τόσο από το εξωτερικό μέτωπο όσο και από τις ακροδεξιές νεοφιλελεύθερες αντιπολιτεύσεις, μείζονες, ελάσσονες αλλά και εσωτερικές -αυτές των κυβερνητικών εταίρων του- ο ΣΥΡΙΖΑ θα ακολουθεί μια τέτοια αντιφατική αλλά δυστυχώς διόλου αλλοπρόσαλλη τακτική. Προφανώς είναι δουλειά των αριστερών συνιστωσών το αν και πώς μπορούν να δώσουν μια τέτοια μάχη και να ανακόψουν την «δεξιοποίηση» του κόμματός τους. Ωστόσο θα πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν είναι ανεξάντλητες οι ανοχές εκείνου του κομματιού του κινήματος που δεν τους αφόρισε όλα αυτά τα χρόνια, εκτίμησε την αγωνιστική τους δράση και σε μικρές ή μεγαλύτερες πρωτοβουλίες έδωσε από κοινού αγώνες. Δεν είναι στην κουλτούρα του ανταγωνιστικού κινήματος να κάνει τακτικισμούς ή να αφοπλίζει την πολιτική κριτική που συνεπάγεται η κάθε πολιτική δράση στο όνομα των «ιστορικών διακυβευμάτων» που έχουν πέσει στις πλάτες της αριστερής κυβέρνησης, γιατί πολύ απλά αυτά τα «ιστορικά διακυβεύματα» αποτελούν καρπούς ταξικών και κοινωνικών αγώνων που ξεπήδησαν μέσα από την πολυετή πολύμορφη δράση της ίδιας της κοινωνίας κι όχι του ΣΥΡΙΖΑ. Η αξιοπιστία ανθρώπων που με συνέπεια και συνέχεια βρέθηκαν στο δρόμο και σ’ αυτούς τους αγώνες όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορεί να γίνει κανενός είδους άλλοθι «πρότερου εντίμου βίου» για να δικαιολογούνται δεξιές εκτροπές. Επιπλέον είναι εξαιρετικά κοντόφθαλμη η οπτική της συσπείρωσης των αγωνιζόμενων κομματιών υπό το κράτος των εκβιασμών και του φόβου που αναπαράγεται μέσα από τη ρητορική «αν πέσουμε εμείς θα έρθει η ακροδεξιά». Κι αυτό γιατί μια τέτοια συσπείρωση μονάχα ψευδεπίγραφη μπορεί να είναι και επομένως απολύτως αναποτελεσματική ειδικά αν υπάρχει η υποψία ακραίων σεναρίων. Άλλωστε αυτό που είναι σίγουρο είναι πως αν «πέσει» ο ΣΥΡΙΖΑ θα πέσει πρωτίστως πάνω στα δικά μας κεφάλια…

Αρετή Μουσουλιώτη, Απρίλης 2015.

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

Το Πανεπιστημιακό Άσυλο και η υπονόμευσή του από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ

Θα περίμενε κανείς με κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερά» κάποια ζητήματα να τίθενται σε μια διαφορετική βάση από αυτή που είχαμε συνηθίσει με τις συντηρητικές ή σοσιαλφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Η συζήτηση γύρω από το Πανεπιστημιακό Άσυλο είναι πολύ παλιά, τι όμως αφορά το Άσυλο;

Το Άσυλο, σαν μια σχεδόν πανανθρώπινη και πολύ παλιά κοινωνική αξία είναι ακριβώς εκείνο το όριο απέναντι στην εξουσία και την άσκησή της, είναι η δυνατότητα, αυτού που νιώθει αδικημένος και καταδιωκόμενος, να σταθεί και να μπορέσει να εκφέρει το δικό του λόγο απέναντι σ’ αυτόν που θεωρεί ότι τον αδικεί ή τον καταδυναστεύει, χωρίς να κινδυνεύει από την σιωπή που μπορεί να του επιβάλει η βία της εξουσίας.

Το Πανεπιστημιακό Άσυλο είναι ενταγμένο ακριβώς σε αυτή την παράδοση. Η ύπαρξη του Πανεπιστήμιου, ως θεσμού που παρήγαγε ή καλύτερα συγκροτούσε την γνώση, είχε ανάγκη την ανεξαρτησία από τα πρόσκαιρα και ιδιοτελή συμφέροντα του κάθε ξεχωριστού φορέα της εξουσίας, ακριβώς για να μπορέσει να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα υπέρ της εξουσίας. Ειδικά σε περιπτώσεις αυταρχικών- βοναπαρτικών- καθεστώτων, το Πανεπιστημιακό Άσυλο είχε μεγάλη σημασία για την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα.

Ωστόσο, το Πανεπιστήμιο -και η διαδικασία συγκρότησης της γνώσης γενικότερα- συνιστά και το ίδιο ένα πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης, ειδικά από την στιγμή που άρχισε να παίρνει το χαρακτήρα του μαζικού πανεπιστήμιου. Το ίδιο το Πανεπιστημιακό Άσυλο αποτελεί λοιπόν επίδικο του ταξικού ανταγωνισμού, με πλέον ορατές τις περιόδους που το περιεχόμενο και το εύρος του Πανεπιστημιακού Ασύλου διευρύνονται και τις περιόδους που αυτά συρρικνώνονται, ανάλογα με τον ταξικό συσχετισμό.

Για την Ριζοσπαστική Αριστερά, τον Αντικαπιταλιστικό χώρο αλλά και τα κοινωνικά κινήματα, μετά την μεταπολίτευση και κάτω από την επιρροή της κατάληψης της Νομικής και του Πολυτεχνείου το 1973 (χαρακτηριστική είναι η χρησιμοποίηση του ασύλου από τους τους εργάτες της βιομηχανίας ΜΕΛ /Μακεδονική Εταιρεία Λαδόπουλου στις κινητοποιήσεις τους το 1975) το πανεπιστημιακό άσυλο αποτέλεσε ένα κομβικό σημείο των αγώνων, τόσο ως μέσο, όσο και ως περιεχόμενο.

Το Πανεπιστημιακό Άσυλο επομένως δεν αφορά μονάχα την Πανεπιστημιακή Κοινότητα. Όταν το περιορίζουμε σ’ αυτή και μάλιστα σε συνθήκες «κανονικότητας», στην πραγματικότητα το υπονομεύουμε, όχι μόνο ως γενικότερη κοινωνική κατάκτηση, αλλά και για τη χρήση του από την ίδια την Πανεπιστημιακή Κοινότητα σε συνθήκες μη-κανονικότητας. Με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που χρησιμοποιούν σήμερα οι υπουργοί Πανούσης και Μπαλτάς ενάντια στην κατάληψη της Πρυτανείας από τους Αναρχικούς, θα στραφούν απέναντι στις φοιτητικές καταλήψεις ή στις καταλήψεις των απλήρωτων εργαζόμενων τα συστημικά ΜΜΕ και οι επόμενοι συντηρητικοί υπουργοί, ακόμα και οι υπουργοί του μεταλλασσόμενου ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά η ίδια η κατάληψη της Πρυτανείας από τους αλληλέγγυους στους πολιτικούς απεργούς πείνας, εντάσσεται, ακριβώς στο πλαίσιο της φιλοσοφίας του ασύλου. Φυσικά η κατάληψη δεν είχε σκοπό “έκνομες και αντικοινωνικές πράξεις” (ακούσαμε πολλές αστειότητες περί χρήσης ναρκωτικών κ. λ. π. που μας έφεραν στο νου την προπαγάνδα των Συνταγματαρχών για τα όργια και τα ναρκωτικά στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το ’73 αλλά και την διαχρονική ρητορεία των ΜΜΕ απέναντι σ’ αυτή την μορφή αγώνα). Επιδίωξε τη δημιουργία ενός κέντρου αγώνα το οποίο στόχο είχε να διαχύσει τον αδιαμεσολάβητο λόγο των ίδιων των απεργών πείνας. Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με τις ταχτικές επιλογές των πολιτικών κρατουμένων, ακόμα και με τα αιτήματά τους (παρόλο που στην πραγματικότητα για το κόμμα της σημερινής κυβέρνησης ήταν πάγιες θέσεις όταν ήταν αντιπολίτευση), είναι όμως χυδαίο -και αφήνει επικίνδυνη παρακαταθήκη- να διατυπώνεται από χείλη όπως αυτά του Αριστείδη Μπαλτά ότι οι Αναρχικοί “κατέλυσαν το άσυλο”. Μόνο η εξουσία και όχι ο «ικέτης»*, μπορεί να καταλύσει και να παραβιάσει το άσυλο. Το Άσυλο είναι ένα ελάχιστο δικαίωμα για την ύπαρξη ενός «έξω» από την δικαιοδοσία της εξουσίας, και χωρίς την ύπαρξη αυτού του ελάχιστου «έξω» η εξουσία μετατρέπεται σε ολοκληρωτισμό.

*Μην παρερμηνευθεί το «ικέτης». Προφανώς ο όρος δεν έχει να κάνει καθόλου με την επιζήτηση ελέους από τους απεργούς πείνας ή τους αλληλέγγυους. Ιστορικά η λέξη περιγράφει αυτόν που κάνει χρήση του δικαιώματος απέναντι στην εξουσία, να βρει τόπο να σταθεί χωρίς να απειλείται η ίδια η ζωή του, ώστε να εκφέρει τις αντιρρήσεις του, τον λόγο του, τα επιχειρήματα του .

Κώστας Σβόλης, Απρίλης 2015

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

Φωτογραφίες από το Live των Dudettes στις 4/4 στο Αυτόνομο Στέκι.

Dudettes 1  Dudettes 3Dudettes 6 Dudettes JPG

Posted in Διάφορα | Leave a comment

DUDETTES LIVE !!!
Μουσική βραδιά με αμερικάνικα εργατικά τραγούδια
στο Αυτόνομο Στέκι, το Σάββατο 4 Απρίλη από τις 21:00.

dudettes (1)

Διοργάνωση: οι Συγκάτοικοι στο Αυτόνομο Στέκι.

Posted in 4. Εκδηλώσεις | Leave a comment

Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης 3-4-5-6 Απριλίου.

Σύντροφοι/ισσες
Το Αυτόνομο Στέκι συμμετέχει στο Καραβάνι Αγώνα & Αλληλεγγύης που διοργανώνουν τα Σωματεία εργατών ΒΙΟΜΕ & Τσιμέντων Χαλκίδας, οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της Ελεύθερης Αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ, οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες του Υπ. Οικονομικών και οι σχολικοί φύλακες Θεσ/νίκης.
Στηρίζει τους αγώνες των εργαζομένων για την εργατική αυτοδιεύθυνση του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ, την επαναπρόσληψη  τώρα όλων των  απολυμένων, “διαθέσιμων” στο δημόσιο, την απαγόρευση των απολύσεων, την κατάργηση όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας και του δολοφονικού καθεστώτος των εργολαβιών, για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, την επαναλειτουργία της ΕΡΤ με όλες τις δομές της με ενσωμάτωση των αυτοδιαχειριστικών χαρακτηριστικών του πολύμηνου αυτοδιευθυνόμενου αγώνα, την  ακύρωση όλων των απολύσεων και την άμεση επαναλειτουργία του εργοστασίου  τσιμέντων στη Χαλκίδα.


Βγαίνουμε από τον δρόμο τις κοινωνικής καταστροφής!
Μπαίνουμε ενωμένοι στο δρόμο του αγώνα!
Παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας!
Δεν διαπραγματευόμαστε τις εργατικές και κοινωνικές μας ανάγκες!
Με αδιαμεσολάβητο αγώνα διαρκείας, αυτοδιαχείριση, άμεση δημοκρατία,
σωματεία βάσης, ταξική ενότητα και αλληλεγγύη
όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε!

Αυτόνομο Στέκι

Καραβάνι_ΒιοΜε 

Διαβάστε το κείμενο κάλεσμα για την πανελλαδική καμπάνια
Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης 3-4-5-6 Απριλίου εδώ.

Posted in Διάφορα | Leave a comment

Συλλογή ρούχων για πρόσφυγες και μετανάστες.

Το Αυτόνομο Στέκι ανταποκρινόμενο στην έκκληση του Δικτύου Αλληλεγγύης Λέρου για την συλλογή και αποστολή ειδών ρουχισμού για τους πρόσφυγες που φτάνουν καθημερινά στη Λέρο από το Φαρμακονήσι, θα πραγματοποιήσει συλλογή ρούχων τις επόμενες δύο Τετάρτες 1 & 8 Απριλίου, από τις 17.00 μέχρι της 20.00.

Η κατάσταση των προσφύγων που φτάνουν είναι δραματική καθώς, μολονότι στο νησί υπάρχει κτίριο που προορίζεται για χώρος φιλοξενίας προσφύγων, αυτό παραμένει κλειστό και δεν λειτουργεί, επειδή δεν έχει δοθεί άδεια ηλεκτροδότησης. Έτσι, στοιβάζονται στο προαύλιο του λιμεναρχείου.

Υπάρχει διαρκής ανάγκη για ρουχισμό (παντελόνια, κάλτσες, φούτερ, μπουφάν κ.α) κυρίως ανδρικό και παιδικό (αλλά και γυναικείο) και για παπούτσια, καθώς είναι συνεχής η ροή προσφύγων, περίπου 150 άτομα την εβδομάδα, που συχνά φτάνουν βρεγμένοι και σε κακή κατάσταση. Οι άνθρωποι έχουν συνήθως χάσει τα πάντα στο ναυάγιο κι ό, τι έχουν είναι τα ρούχα που φοράνε κι αυτά βρεγμένα (πολλές φορές έχουν χάσει και κάποια από αυτά). Οι κάτοικοι της Λέρου έχουν οργανώσει ένα συσσίτιο για όλο αυτό το κόσμο, αλλά δεν έχουν άλλες δυνατότητες στήριξής τους.

Η Αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Αυτόνομο Στέκι

Posted in Διάφορα | Leave a comment

Το κόκκινο που ξεθωριάζει…

Τα σαθρά επιχειρήματα που χρησιμοποιούν μέλη και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ για να ασκήσουν κριτική στους Αναρχικούς που κάνουν την κατάληψη του ραδιοφωνικού σταθμού “στο κόκκινο”, φέρνουν στο μυαλό μας μια σειρά από επιχειρήματα που κατα καιρούς αντιτάσσει ο καθεστωτικός λόγος ενάντια σε όσους αγωνίζονται: “δεν μπορούν οι εκπαιδευτικοί να απεργούν στις εξετάσεις, οι εμποροϋπάλληλοι στις γιορτές, οι ναυτικοί στην τουριστική σεζόν κ.λπ. κ.λπ.”.

Γιατί στο “Κόκκινο” και όχι στο “Μέγα”; Γιατί στην κυβέρνηση του “ΣΥΡΙΖΑ” και όχι στην κυβέρνηση της “ΝΔ- ΠΑΣΟΚ”;… Ααα γιατί δεν τους παίρνει… Λες και τα κριτήρια που θα επιλέξει κάποιος να δώσει έναν εργατικό, κοινωνικό ή πολιτικό αγώνα είναι κριτήρια “μαγκιάς” και “τσαμπουκά”, “συμπάθειας” ή “αντιπάθειας” και όχι κριτήρια που έχουν να κάνουν με το επίδικο των αγώνων, τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς και τη συγκυρία.

Η κατάληψη στο ράδιο του κόκκινου δεν έγινε για να “διαχωριστούν” οι Αναρχικοί από το ΣΥΡΙΖΑ, καταστατικά δεν έχουν ανάγκη από έναν τέτοιο διαχωρισμό, αυτός υπάρχει a priori (εκτός ίσως από τα θολωμένα μυαλά κάποιον ΣΥΡΙΖέων). Η κατάληψη των Αναρχικών έγινε για να στηρίξει την απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Το κόκκινο επιλέχτηκε γιατί είναι το ραδιόφωνο του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή του κόμματος, στου οποίου την κυβέρνηση στρέφονται οι διεκδικήσεις των απεργών πείνας. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Η απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων γίνεται στη δεδομένη συγκυρία για κάποιους πολύ ουσιαστικούς λόγους. Καταρχάς γιατί υπήρξε από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς μια προσπάθεια ποινικοποίησης των σχέσεων των πολιτικών κρατουμένων με τα συγγενικά τους άτομα και έπρεπε να απαντήσουν σε αυτή την κίνηση. Από την άλλη για να πιέσουν τόσο για την συντόμευση του χρόνου κατάθεσης του νομοσχεδίο του Υπουργείου Δικαιοσύνης αλλά και τη διεύρυνση του περιεχιομένου του ως προς την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των κρατουμένων. Τι πιο φυσικό ένας αγωνας να μην δίνεται κάποια “άκυρη” στιγμή, κάποια στιγμή που το επίδικο είναι εκτός δυνατότητας διεκδίκησης, αλλά ακριβώς τη στιγμή που μπορεί να έχει μεγαλύτερα αποτελέσματα; Τι δεν καταλαβαίνεις;

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είχε την ψευδαίσθηση ότι η εκλογική του νίκη θα οδηγήσει σε σιωπητήριο τους κοινωνικούς, ταξικούς και πολιτικούς αγώνες, ότι θα δέχεται πιέσεις μονάχα από τα δεξιά του, ενώ από τα αριστερά του θα υπάρχει μια στάση αναμονής. Όμως αυτή η εκτίμηση έχει να κάνει πιο πολύ με τις ίδιες τις αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο με την πραγματικότητα. Αντίθετα, ένας από τους λόγους που έφεραν την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι για την επανεκκίνηση των αγώνων, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας θεώρησε ότι πρέπει να φύγουν από την κυβέρνηση εκείνοι που δεν είχαν να λογαριάσουν το πολιτικό κόστος, που είχαν διαρρήξει τις σχέσεις αντιπροσώπευσης και δεν στηρίζονταν σε ευρείες κοινωνικές συναινέσεις, αλλά στην καταστολή και την πειθάρχηση. Για ένα κομμάτι του κόσμου, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μεταφράζεται σε σιωπητήριο αλλά αντίθετα στην επανεκκίνηση των αγώνων. Αυτή η ιδέα είχε προεκλογικά χρησιμοποιηθεί σε ρητορικό επίπεδο και από μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα όμως θα πρέπει να σταθεί μπροστά στην πραγματικότητα και να απαντήσει εαν είναι “άλλο οι ιδέες και άλλο η πράξη”. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Κώστας Σβόλης
Μάρτης 2015

Posted in 2. Διαβάσαμε | Leave a comment

Καφενείο «The Vinyl Brothers», Jazz, funk & electronica |Παρασκευή 27/3 | 21:00 |

vinyl_bar2703

Τα έσοδα θα διατεθούν στη Συνέλευση Μεταναστών και Αλληλέγγυων της ΑΣΟΕΕ

Διοργάνωση: Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων
skya.espiv.net

Posted in 8. Υλικό Ομάδων στο Στέκι | Leave a comment